cocuklarin ihtiyaclari

Çocukların ihtiyaçlarını karşılamak mı aşırı koruyucu olmak mı?

Çocuklarımızı korumak bizim görevimiz onlarla ilgilenmek, ihtiyaçlarını karşılamak, güvene sevgiye desteğe ihtiyaçları olduğunda yanlarında bulunmak…

Peki bunun bir sınırı var mı?

Ya da çocuklarımızı korumakla aşırı koruyucu olmak arasındaki sınır nasıl tanımlanabilir. Bu tanımlamayı örneklerle yapmak bence en doğrusu olacaktır.

  • Kendi yemeklerini yiyeceği yaştayken yemeklerini yedirmek
  • Giyeceklerini seçmek ve giydirmek
  • Hata yapmasına izin vermemek
  • Yanlışlarını fazla ayıplamak, eleştirmek
  • Üşütür diye fazla giydirmek
  • İhtiyacından fazlasını yedirmek ya da çabalayıp ısrarcı olmak
  • Sadece çocuğun yediği yemekleri pişirmek, evdeki herkesin isteğine yemek zevkine göre yemek pişirmek
  • Düşmesine, koşmasına, gözden uzaklaşmasına izin vermemek
  • Akşamları çocuğun dilediği saatte yatmasına izin vermek
  • Tüm yaşamını çocuğun etrafında çocuk odaklı sürdürmek
  • Diğer ebeveyn ile iletişimine ve çatışmalarına sürekli müdahale etmek
  • Okul çantalarını hazırlamak
  • Okul servislerini her kaçırdıklarında seferber olup okula götürmek
  • Aşırı kontrol etmek

Peki bu davranışların sonuçları ne olacaktır.

  • Çocuğun kişiliğinin gelişmesine izin vermez.

Bağımlı, talep kar, ürkek, inatçı, istediğini tutturan, mantıksız kavgalar çıkaran, çabuk mutsuz olan bir çocuk ve ileride de benzer özelliklerde bir yetişkin olurlar.

  • Anne babayı, ebeveyn rolünün dışına çıkarmaz.

Birer yetişkin olarak yaşayabilecekleri günlük hayatlarına, karı/koca ve kadın/erkek ilişkilerine engel olur. Çocuk odaklı bu yaklaşım anne7baba kendi insanca öz ihtiyaçlarına sağlıklı bir şekilde sahip olamazlar.


Bir Cevap Yazın

E-posta hesabınız yayımlanmayacak. Gerekli alanlar * ile işaretlenmişlerdir